Zdobiony dużymi literami szyld i wystawa wyraźnie wskazują na to, iż muzyczny sklep Lawson’a znajduje się tu od zawsze. Wnętrze urzeka swą aranżacją, gdzie pośród mnóstwa pieczołowicie skomponowanych ze sobą 
drobiazgów stoją także piękne meble, instrumenty, zbiory muzyczne, a całość oddaje autentyczny klimat lat trzydziestych XX wieku. Przytulne i małe pomieszczenie wypełnione dźwiękami muzyki staje się dla Cecylii i Gila swoistą oazą spokoju, a także izolacji od świata pozostawionego za szybą wystawową. Bohaterowie „Purpurowej Róży z Kairu” w jednej krótkiej chwili zapominają o swoich problemach i połączeni we wspólnej, opartej na wspomnieniach pasji do muzyki oddają się chwili zapomnienia przy dźwiękach klawiszy fortepianu i brzmieniu strun ukulele.
Woody Allen z typową dla siebie sentymentalnością, przywołuje w tej scenie niezapomniany klasyk zatytułowany „I Love My Baby (My Baby Loves Me)”. Piosenka po raz pierwszy ujrzała światło dzienne w roku 1925 za sprawą Amerykanina Freada Waring’a, popularnego piosenkarza i niezwykłej osobowości radiowo-telewizyjnej. Pomimo, iż sam Waring był jedynie odtwórcą tej kompozycji to jednak można domniemywać, iż to właśnie dzięki niemu zyskała ona taką popularność. Nie bez przyczyny w Stanach do dziś funkcjonuje on jako postać, o której mawia się: „Człowiek, który nauczył Amerykę śpiewać”. Melodię skomponował jeden z pierwszych za oceanem, cenionych autorów muzyki filmowej – Harry Warren, a słowa napisał Austriak Bud Green. Warstwa liryczna daje wyraz radości dwojga młodych, zakochanych ludzi, dla których bycie razem jest lekarstwem na wszelkie życiowe trudności:
I love my baby, my baby loves me
Don’t know nobody as happy as we
She’s only twenty and I’m twenty one
We never worry, we’re just havin’ fun
Sometimes we quarrel and maybe we fight
But then we make up the following night
When we’re together we’re great company
I love my baby, my baby loves me
I love my baby, my baby loves me
We’re hotsy-totsy, why shouldn’t we be?
She gives me kisses, each one is a smack
But you should hear ‘em when I give ‘em back
Sometimes we quarrel and maybe we fight
But then we make up the following night
When we’re together we’re great company
I love my baby, my baby loves me
Po 1925 roku, piosenkę wykonywali także: Aileen Stanley, The New Princess Toronto Band, Uncle Mort, The Little Ramblers, Josephine Baker, a ostatnio także Janet Klien. “I love my baby…” pojawiło się również w reżyserskich wizjach twórców kina na długo przed filmem Allena. Po raz pierwszy można ją usłyszeć w musicalu „The Gene Krupa Story” z roku 1959 w wykonaniu śpiewaczki bluesowej Ruby Lane, a później w roku 1978 w ekranizacji powieści Agathy Christie – „Śmierć Na Nilu”. Moją ulubioną wersję niezapomnianej kompozycji, usłyszaną po raz pierwszy w filmie Allena i zaśpiewaną przez Jeffa Daniels’a, przy akompaniamencie fortepianu Loretty Tupper można usłyszeć tylko i wyłącznie w filmie. Nigdy nie ukazała się ona pod postacią jakiegokolwiek wydawnictwa muzycznego.
Warto Posłuchać ↓
